خرید بک لینک

اگر به بادهٔ مُشکین دلم کِشد، شاید

که بویِ خیـر ز زهــدِ ریـــا نمیآید

1یان همه گر منعِ من کنند از عشق

من آن کنم که خداوندگــار فرمــاید

طمع ز فیضِ کرامت مَبُر که خُلقِ کریم

گنه ببخشد و بــر عاشقــان بِبَخشاید

مقیمِ حلقهٔ ذکر است دل بدان امید

کـه حلقــهای ز سرِ زلـفِ یار بگشاید

تو را که حُسنِ خداداده هست و حجلهٔ بخت

چـه حاجت اسـت کـه مَشّاطِهات بیاراید

چمن خوش است و هوا دلکَش است و مِی بیغَش

کنون به جز دلِ خوش هیچ در نمیباید

جمیلهایست 1ِ جهان، ولی هُش دار

کـه این مُخَدَّره در عقدِ کَس نمیآید

به لابه گفتمش ای ماهرُخ چه باشد اگر

به یک شِکَر ز تو دلخستهای بیاساید

به خنده گفت که حافظ خدای را مَپسَند

کـه بوسـهٔ تـو رخِ مـــاه را بیـالایـد

شعر از حضرت حافظ

مشاطه: بزک کننده و آرایش کننده ٔ عروس
هش دار: هش دار. [ هَُ ] (اِمص مرکب ) در اصل فعل امر از «هش داشتن » است اما به صورت اسم مصدر به کار میرود، مانند خبردار.
- هش دار دادن ؛ خبر کردن . متوجه ساختن .
مخدره: زن پردهنشین؛ زنی که در حجاب باشد.
لابه:
درخواست همراه با فروتنی؛ التماس؛ زاری.

برچسب: نویسنده: آبتین اسدیان تاريخ: دوشنبه 3 ارديبهشت 1403 ساعت: 13:23

صفحه بندی