می‌خوردن و شادبودن، آیینِ من است فارغ‌بودن ز کفر و دین، دینِ من است گفتم به عروسِ دهر: «کابینِ تو چیست؟» گفتا: «دلِ خُرَّمِ تو، کابینِ من است» شعر از خیام پ ن: سال نو مبارک من این شعر رو در تاریخ 1404/12/07 نوشتم و تاریخ انتشارشو در این روز گذاشتم امروز پنجشنبه آخرین روز مذاکرات بود، همه منتظر جنگ هستند، گرونی بیداد می کنه، هیچکس حالش خوب نیست نمی دونم تا اول عید چه اتفاقی می افته و شاید من دیگه نباشم در کل دلم خواست عید رو به همتون تبریک بگم و در انتها

سَحَرم دولتِ بیدار به بالین آمدگفت برخیز که آن خسرو شیرین آمد قدحی درکش و سرخوش به تماشا بخرامتا ببینی که نگارت به چه آیین آمدمژدگانی بده ای خلوتیِ نافه‌گشایکه ز صحرایِ خُتَن آهویِ مُشکین آمدگریه آبی به رخِ سوختگان بازآوردناله فریادرَسِ عاشقِ مسکین آمدمرغِ دل باز هوادارِ کمان‌ابروییستای کبوتر نگران باش که شاهین آمدساقیا می بده و غم مخور از دشمن و دوستکه به کامِ دلِ ما آن بشد و این آمدرسمِ بدعهدیِ ایّام چو دید ابرِ بهارگریه‌اش بر سمن و سنبل و نسرین آمدچون صبا گفتهٔ حافظ بشنید از بلبلعَنبرافشان بادامه مطلب

دنگ‌…، دنگ ….ساعت گیج زمان در شب عمرمی زند پی در پی زنگ‌.زهر این فكر كه این دم گذر استمی شود نقش به دیوار رگ هستی من‌.لحظه ام پر شده از لذتیا به زنگار غمی آلوده است‌.لیك چون باید این دم گذرد،پس اگر می گریمگریه ام بی ثمر است‌.و اگر می خندمخنده ام بیهوده است‌. …. دنگ‌…، دنگ ….لحظه ها می گذرد.آنچه بگذشت ، نمی آید باز.قصه ای هست كه هرگز دیگرنتواند شد آغاز.مثل این است كه یك پرسش بی پاسخبر لب سرد زمان ماسیده است‌.تند برمی خیزمتا به دیوار همین لحظه كه در آن همه چیزرنگ لذت دارد ، آویزم‌،آنچه می ماند ازادامه مطلب

رفت آن سوار کولی، با خود تو را نبرده شب مانده‌ است و با شب، تاریکی فشرده کولی کنار آتش رقص شبانه‌ات کو؟ شادی چرا رمیده؟ آتش چرا فسرده؟ خاموش مانده اینک، خاموش تا همیشه چشم سیاه چادر، با این چراغ مرده رفت آنکه پیش پایش، دریا ستاره کردی چشمان مهربانش، یک قطره ناسترده در گیسوی تو نشکفت، آن بوسه لحظه‌لحظه این شب نداشت ــ آری ــ الماس خرده‌خرده بازی‌کنان ز گویی، خون می‌فشاند و می‌گفت روزی سیاه‌چشمی، سرخی به ما سپرده می‌رفت و گرد راهش، از دود آه تیره نیلوفرانه

کولی صفت گریخت میان شیار شب
شعری نخوانده خواندم و شب پاره پاره شد
وحشی صفت گریخت میان غبار روز
خورشید را شکستم و صدها ستاره شد

رقصید همچو دود و لب خسته را گشود
افتاد روی پایم و پرسید کیستی؟
با سنگ خنده ، سخت شکستم سکوت را
گفتم که آتشم ، تو مگر آب نیستی؟

کولی صفت گریخت میان شیار شب
شعری نخوانده خواندم و شب پاره پاره شد
وحشی صفت گریخت میان غبار روز
خورشید را شکستم و صدها ستاره شد

شعر از نصرت رحمانی

مست از می هم گشته و مستانه بمیریم خندیم به مرگِ هم و مـردانه بمیریم فرزانگی از شیوۀ عشاق به دور است لب بر لب و دل در کف و دیوانه بمیریم مسجد به خدا جای خدایان وفا نیست باید بگریزیم و به میخانه بمیریم پیمانۀ صد بوسه نماییم لبان را پیمانه بکوبیم ، به پیمانه بمیریم مرغان گرفتار غمِ دانه ندارند در دام هم افتاده و بی دانه بمیریم من در دل سرد تو و تو در دل گرمم زیباست که در گوشۀ ویرانه بمیریم من شمع صفت سوزم تا خویشِ تو باشم پروانه بیا کز همه بیگانه بمیریم شعر

دَردَم از یار است و درمان نیز هم دل فدایِ او شد و جان نیز هم این که می‌گویند آن خوشتر ز حُسن یار ما این دارد و آن نیز هم یاد باد آن کاو به قصدِ خونِ ما عهد را بشکست و پیمان نیز هم دوستان در پرده می‌گویم سخن گفته خواهد شد به دَستان نیز هم چون سر آمد دولتِ شب‌هایِ وصل بگذرد ایامِ هِجران نیز هم هر دو عالم یک فروغِ رویِ اوست گفتمت پیدا و پنهان نیز هم اعتمادی نیست بر کارِ جهان بلکه بر گردونِ گَردان نیز هم عاشق از قاضی نترسد مِی بیار بلکه از یَرغویِ دیوان نیز هم

رسید مژده که ایّامِ غم نخواهد ماند چنان نماند، چنین نیز هم نخواهد ماند من ار چه در نظرِ یار خاک‌سار شدم رقیب نیز چنین محترم نخواهد ماند چو پرده‌دار به شمشیر می‌زند همه را کسی مُقیمِ حریمِ حَرَم نخواهد ماند چه جایِ شُکر و شکایت ز نقشِ نیک و بد است؟ چو بر صحیفهٔ هستی رقم نخواهد ماند سرودِ مجلسِ جمشید گفته‌اند این بود که «جامِ باده بیاور که جم نخواهد ماند» غنیمتی شِمُر ای شمع وصلِ پروانه! که این معامله تا صبح‌دم نخواهد ماند توانگرا! دلِ درویشِ خود به دست آور

ای پادشه خوبان داد از غم تنهاییدل بی‌ تو به جان آمد وقت است که بازآییدائم گل این بُستان شاداب نمی‌مانددریاب ضعیفان را در وقتِ تواناییدیشب گِلهٔ زلفش با باد همی کردمگفتا «غلطی بگذر زین فکرتِ سودایی»صد بادِ صبا این جا با سلسله می‌رقصنداین است حریف ای دل تا باد نپیماییمشتاقی و مَهجوری دور از تو چنانم کردکز دست بخواهد شد پایابِ شکیبایییا رب به‌ که شاید گفت این نکته که در عالمرخساره به کس ننمود آن شاهدِ هرجاییساقی! چمن گل را بی‌ رویِ تو رنگی نیستشمشاد خرامان کن تا باغ بیاراییای دردِ توام درمان در بستادامه مطلب

آن تُرکِ پری چهره که دوش از بَرِ ما رفتآیا چه خطا دید که از راهِ خطا رفت؟تا رفت مرا از نظر آن چشمِ جهان‌بینکس واقفِ ما نیست که از دیده چه‌ها رفتبر شمع نرفت از گذرِ آتشِ دل، دوشآن دود که از سوزِ جگر بر سر ما رفتدور از رخِ تو دم به دم از گوشهٔ چشممسیلابِ سرشک آمد و طوفانِ بلا رفتاز پای فُتادیم چو آمد غمِ هجراندر درد بمردیم چو از دست دوا رفتدل گفت وصالش به دعا باز توان یافتعمریست که عمرم همه در کارِ دعا رفتاحرام چه بندیم؟ چو آن قبله نه این جاستدر سعی چه کوشیم؟ چو از مروه صفا رفتدی گفت طبیب از سرِ حادامه مطلب

ز اندازه بیرون تشنه‌ام ساقی بیار آن آب رااول مرا سیراب کن وآنگه بده اصحاب رامن نیز چشم از خواب خوش بر می‌نکردم پیش از اینروز فِراق دوستان شب‌خوش بگفتم خواب راهر پارسا را کآن صنم در پیش مسجد بگذردچشمش بر ابرو افکند باطل کند محراب رامن صید وحشی نیستم در بند جان خویشتنگر وی به تیرم می‌زند اِستاده‌ام نُشّاب رامقدار یار هم‌نفس چون من نداند هیچ‌کسماهی که بر خشک اوفتد قیمت بداند آب راوقتی در آبی تا میان، دستی و پایی می‌زدماکنون همان پنداشتم دریای بی‌پایاب راامروز حالا غرقه‌ام تا با کناری اوفتمآنگه حکاادامه مطلب

هرچند که در کوی تو مسکین و فقیریم رخشنده و بخشنده چو خورشید منیریمخاریم و طربناکتر از باد بهاریم خاکیم و دلآویزتر از بوی عبیریماز نعره مستانه ما چرخ پر آواست جوشنده چو بحریم و خروشنده چو شیریماز ساغر خونین شفق باده ننوشیم وز سفره رنگین فلک لقمه نگیریمبر خاطر ما گرد ملالی ننشیند آیینه صبحیم و غباری نپذیریمما چشمه نوریم بتابیم و بخندیم ما زنده عشقیم نمردیم و نمیریمهمصحبت ما باش که چون اشک سحرگاه روشندل و صاحباثر و پاکضمیریماز شوق تو بیتابتر از باد صباییم بیروی تو خاموشتر از مرغ اسیریمآن کیست که مدهوش غزلهای رهی نیست ؟ جز حاسد مسکین که بر او خرده نگیریمشعر از رهی معیری ادامه مطلب

ساقیا در ساغر هستی شراب ناب نیست وآنچه در جام شفق بینی به جز خوناب نیستزندگی خوشتر بود در پردهٔ وهم و خیال صبح روشن را صفای سایه مهتاب نیستشب ز آه آتشین یک دم نیاسایم چو شمع در میان آتش سوزنده جای خواب نیستمردم چشمم فروماندهست در دریای اشک مور را پای رهایی از دل گرداب نیستخاطر دانا ز طوفان حوادث فارغ است کوه گردونسای را اندیشه از سیلاب نیستما به آن گل از وفای خویشتن دل بستهایم ورنه این صحرا تهی از لالهٔ سیراب نیستآنچه نایاب است در عالم وفا و مهر ماست ورنه در گلزار هستی سرو و گل نایاب نیستگر تو را با ما تعلق نیست ما را شوق هست ور تو را بیما صبوری هست ما را تاب نیستگفتی اندر خواب بینی بعد از این روی مرا ماه من در چشم عاشق آب هست و خواب نیستجلوهٔ صبح و شکرخند گل و آوای چنگ دلگشا باشد ولی چون صحبت احباب نیستجای آسایش چه میجویی رهی در ملک عشق موج را آسودگی در بحر بیپایاب نیستشعر از رهی معیریمردم: مردمک چشماحباب: جمع حبیب ادامه مطلب

گم شدم در خود نمیدانم کجا پیدا شدمشبنمی بودم ز دریا غرقه در دریا شدمسایهای بودم از اول بر زمین افتاده خوار راست کان خورشید پیدا گشت ناپیدا شدمزآمدن بس بینشانم وز شدن بس بیخبر گوییا یکدم برآمد کامدم من یا شدممیمپرس از من سخن زیرا که چون پروانهای در فروغ شمع روی دوست ناپروا شدمدر ره عشقش چو دانش باید و بیدانشی لاجرم در عشق هم نادان و هم دانا شدمچون همه تن دیده میبایست بود و کور گشت این عجایب بین که چون بینا و نابینا شدمخاک بر فرقم اگر یک ذره دارم آگهی تا کجاست آنجا که من سرگشتهدل آنجا شدمچون دل عطار بیرون دیدم از هر دو جهان من ز تأثیر دل او بیدل و شیدا شدمشعر از عطار ادامه مطلب

سر